می کشید در پا سر زلفش از آن روگاهگاه

هم به یک پا می خرامد سروناز اندر چمن

هرکجا زلفش همه تاب و خم و پیچ و شکنج

هرکجا عشقش همه رنج و غم درد و محن

پای او در راه می لغزد ز زلف پرشکن

نی خطاگفتم ازان می لغزدش پا در خرام

کاو بود مانند ما پابست زلف خویشتن