که حصن نای به مسعود و چاه بر بیژن

نمودی از پس آن باره گرد موکب شاه

چو جرم چرخ مشبک ز پشت پرویزن

به کوتوال حصار آنچنان جهان شد تنگ

جریح گشته سباه و سلیح گشته تباه

روان ز جسم روان گشته و توان ز تون

چه گفت گفت چه جوشیم در هلاکت جان