روان ز جسم روان گشته و توان ز تون

به کوتوال حصار آنچنان جهان شد تنگ

که حصن نای به مسعود و چاه بر بیژن

جریح گشته سباه و سلیح گشته تباه

چه گفت گفت چه جوشیم در هلاکت جان

چه گفت گفت چه کوشیم در فلاکت تن

گیاه نیست روان کش برند و روید باز