بجا نماند جز این یک به دست خاک خراب

برای روشن و عزم درست و خلق حسن

کنون که بوم و بر خصم شد خراب و یباب

جهان به دیده او تیره شد چون پر پژن

که اندرو سزد ار آشیان کند کوکن

به آنکه رخت سپاریم از هرات به ری

مهی دو از دل و جان بستریم زنگ حزن