مهی دو از دل و جان بستریم زنگ حزن

بجا نماند جز این یک به دست خاک خراب

که اندرو سزد ار آشیان کند کوکن

به آنکه رخت سپاریم از هرات به ری

مه از چهارده بگذشت تا سپاه مرا

زمخت گشته چو گیمخت تن ز شوخ و درن

دم بلارکشان سوده از طعان و ضراب