که اندرو سزد ار آشیان کند کوکن

کنون که بوم و بر خصم شد خراب و یباب

جهان به دیده او تیره شد چون پر پژن

بجا نماند جز این یک به دست خاک خراب

به آنکه رخت سپاریم از هرات به ری

مهی دو از دل و جان بستریم زنگ حزن

مه از چهارده بگذشت تا سپاه مرا