به آنکه رخت سپاریم از هرات به ری

جهان به دیده او تیره شد چون پر پژن

بجا نماند جز این یک به دست خاک خراب

که اندرو سزد ار آشیان کند کوکن

مهی دو از دل و جان بستریم زنگ حزن

مه از چهارده بگذشت تا سپاه مرا

زمخت گشته چو گیمخت تن ز شوخ و درن