ز شوق درگه شاهش همی بجنبد مهر

به عهد مهد سرودی نشسته لب ز لبن

بر آن سرست که بر جای زر فشاند سر

برین نوید و به وجد آیدش ز شوق بدن

چو جان مرد مسافر ز آرزوی وطن

شها مها ملکا ملک پرورا ملکا

تویی که جنگ تو از یاد برده جنگ پشن