رشکم آید که بسایی لب خود بر لب جام

بویش ار بشنوی از مغزت روید ریحان

بشکفاند ز رخت ناشده در لب فردوس

برفروزد به دلت نامده بر کف نیران

چشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن

سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

کارها یکسره از صبر پذیرد سامان