سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

برفروزد به دلت نامده بر کف نیران

رشکم آید که بسایی لب خود بر لب جام

چشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن

کارها یکسره از صبر پذیرد سامان

حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار

که بهار آمد و از پی بودش تابستان