که بهار آمد و از پی بودش تابستان

سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

کارها یکسره از صبر پذیرد سامان

حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار

می درون گرم کند جامه برون آر آن به

که دهی جامه و جامی دهدت پیر مغان

منشین سرد و بخور می که به تشریف کرم