که دهی جامه و جامی دهدت پیر مغان

حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار

که بهار آمد و از پی بودش تابستان

می درون گرم کند جامه برون آر آن به

منشین سرد و بخور می که به تشریف کرم

پشت گرمی دهدت نادره دور زمان