حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار

چشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن

سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

کارها یکسره از صبر پذیرد سامان

که بهار آمد و از پی بودش تابستان

می درون گرم کند جامه برون آر آن به

که دهی جامه و جامی دهدت پیر مغان