کارها یکسره از صبر پذیرد سامان

رشکم آید که بسایی لب خود بر لب جام

چشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن

سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار

که بهار آمد و از پی بودش تابستان

می درون گرم کند جامه برون آر آن به