چشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن

بشکفاند ز رخت ناشده در لب فردوس

برفروزد به دلت نامده بر کف نیران

رشکم آید که بسایی لب خود بر لب جام

سازوبرگ میت ار نیست مخور غم که به دهر

کارها یکسره از صبر پذیرد سامان

حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به کار