تو ماری و عاشق شده بر سرو خرامان

تو افعی بی جانی و ما جمله شب و روز

چون افعی سرکوفته از عشق تو پیچان

بر سرو چمن مار بود عاشق و اینک

تاریک و درازی تو و از عشق تو روزم

تاریک و درازست چو شبهای زمستان

چون کفه میزانی رخسار مه من