تاریک و درازست چو شبهای زمستان

بر سرو چمن مار بود عاشق و اینک

تو ماری و عاشق شده بر سرو خرامان

تاریک و درازی تو و از عشق تو روزم

چون کفه میزانی رخسار مه من

روشن تر از آن زهره که جاکرده به میزان

خمیده چو سرطانی و دیدار نگارم