روشن تر از آن زهره که جاکرده به میزان

تاریک و درازی تو و از عشق تو روزم

تاریک و درازست چو شبهای زمستان

چون کفه میزانی رخسار مه من

خمیده چو سرطانی و دیدار نگارم

شادان تر از آن مه که مقیمست به سرطان

روی بت سیمین بر من در تو نماید