چون کفه میزانی رخسار مه من

تو ماری و عاشق شده بر سرو خرامان

تاریک و درازی تو و از عشق تو روزم

تاریک و درازست چو شبهای زمستان

روشن تر از آن زهره که جاکرده به میزان

خمیده چو سرطانی و دیدار نگارم

شادان تر از آن مه که مقیمست به سرطان