خمیده چو سرطانی و دیدار نگارم

تاریک و درازست چو شبهای زمستان

چون کفه میزانی رخسار مه من

روشن تر از آن زهره که جاکرده به میزان

شادان تر از آن مه که مقیمست به سرطان

روی بت سیمین بر من در تو نماید

چون لوحه سیمین به بر طفل سبق خوان