خلیل وار در آتش رود که ها برهان

مقام عالیت این بس که غالیت شب و روز

خدای خواند و منعش ز بیم تو تنوان

و گرش برهان پرسی که چون علیست خدای

منت خدای نمی دانم اینقدر دانم

که بحر معرفتت را پدید نیست کران

به وقت مدح تو همچون درخت وادی طور