جهرم بهشتی شد نکو از بهر نیل آرزو

کز شرم هریک داغها دارد به دل باغ جنان

از آن بساتین سربسر دانی کدامین خوبتر

گلشن که در مد نظر آمد به از مدهامتان

اهل امانی سوی او پویان ز هرسو شادمان

هم چون به دشت از دیرگه بد سست بنیانی تبه

تا خلق را در نیم ره در هر زمان بخشد امان