ز بذل این عری گشتند خلق از جامه خلقان

ز عدل آن نظر کن غرم را با شیر هم پایه

ز داد این چکاوک را نگر با باز هم دستان

ز جود آن بری گردید هر ویران ز ویرانی

ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجا

در آرد این سر نه چرخ را چون گوی در چوگان

اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر