قوانین عطای این بسوزد معن را دیوان

ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجا

در آرد این سر نه چرخ را چون گوی در چوگان

اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفتر

نهد بر عرشه عرش آن ز رتبت پایه کرسی

نهد بر سفت کیوان این ز عزت اختر کاوان

ز جود بی حساب آن روانی نیست پژمرده