از برون جامه راز خاطر مردم عیان

بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوم

می نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان

برق آهم مشعلی افروخت درگیتی که گشت

بسکه گرداگرد من صف صف هجوم آورد غم

جهد می کردم که خود را بازجویم از میان

گاهی از بس زردی رخساره بودم بیم آنک