گفت هی هی می ندانی خنده آرد زعفران

گفتم از وصل دهانت تا به کی جویم اثر

گفت تا آن گه که جویی از دهان من نشان

گفتم آخر بر رخ من از چه خندی شرم دار

گفتم ای گلچهره چون من باغبانی بایدت

گفت رو رو من نیم آن گل که خواهد باغبان

گفتمش ای ترک چون من ترجمانی شایدت