مگر خیال سر زلف من نمودی دوش

ز فرقدین تو چندین چرا چکد پروین

چه سوزی این همه نارت که ریخت بر بستر

چه پیچی این همه مارت که هشت بر بالین

که بر تنت همه تابست و بر رخت همه چین

بگفتمش به شبی کابر پیلگون از برف

همی فشاند ز خرطوم پنبه سیمین