نازهایی که شرم پنهان داشت

که برد روح را به علیین

خورد چندانکه پیکرش ز نشاط

متمایل شد از یسار و یمین

جنبشی کرد کم کمک ز کمین

ناگه از جای جست و بیرون ریخت

از کله زلف و کاکل مشکین