ناگه از جای جست و بیرون ریخت

متمایل شد از یسار و یمین

نازهایی که شرم پنهان داشت

جنبشی کرد کم کمک ز کمین

از کله زلف و کاکل مشکین

وان گران کوه را که می دانی

گاه بالا فکند و گه پایین