هی باده خورد وهر زرخش رست ارغوان

زان می که بود داروی یک دودمان حزین

زان می که گرذباب خورد قطره یی از آن

در طاس چرخ ولوله اندازد از طنین

هی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین

گفتا چه شد که بی خبر ایدون ز ملک جم

بیرون چمی چو شیر دژاگاه از عرین