گرچه بر آفتاب نی کژدم هیچگه قرین

طیره هنوز من در آن اول شب که ناگهم

گشت ز خم کوچه یی طالع صبح دومین

در شب تیره ای عجب بنمود آفتاب رو

ماند چو من دو چشم من خیره ز فرط روشنی

کاین شب نی کلیم چون بیضاش اندرآستین

چون سوی او پس از وله نیکو بنگریستم