بعد کنار و بوس شد آن همه با ویم یقین

زان پس ای بسا فسون خواندم تا که رام شد

همچو تکاوری حرون کآوریش به زیر زین

هرچه غلط گمان مرا رفت به جای دیگران

وایدون خیره مانده ام تا چه دهم جواب اگر

شرحی زین حکایتم پرسد خسرو گزین

آنکه بر آستان او بوسه همی دهد ینال