زان پس ای بسا فسون خواندم تا که رام شد

کت به روان ز جان من باد هزار آفرین

زان سپسش ز رهگذر بردم تا وثاق در

تنگ کشیدمش به بر راست چو خازن امین

همچو تکاوری حرون کآوریش به زیر زین

هرچه غلط گمان مرا رفت به جای دیگران

بعد کنار و بوس شد آن همه با ویم یقین