تنگ کشیدمش به بر راست چو خازن امین

گفتمش ای بدیع رخ اهلا مرحبا بیا

کت به روان ز جان من باد هزار آفرین

زان سپسش ز رهگذر بردم تا وثاق در

زان پس ای بسا فسون خواندم تا که رام شد

همچو تکاوری حرون کآوریش به زیر زین

هرچه غلط گمان مرا رفت به جای دیگران