زان سپسش ز رهگذر بردم تا وثاق در

لعل تو چیست گفت هی شادی یک جهان حزین

گفتمش ای بدیع رخ اهلا مرحبا بیا

کت به روان ز جان من باد هزار آفرین

تنگ کشیدمش به بر راست چو خازن امین

زان پس ای بسا فسون خواندم تا که رام شد

همچو تکاوری حرون کآوریش به زیر زین