کت به روان ز جان من باد هزار آفرین

چشمم بر جمال او روشن گشت و گفتمش

لعل تو چیست گفت هی شادی یک جهان حزین

گفتمش ای بدیع رخ اهلا مرحبا بیا

زان سپسش ز رهگذر بردم تا وثاق در

تنگ کشیدمش به بر راست چو خازن امین

زان پس ای بسا فسون خواندم تا که رام شد