خندید و وجد کرد و طرب کرد و رقص کرد

دیباچه می نوشت زگیسوی حور عین

گفتم بتا هوای که داری کجا روی

بنگر براین چمن که بهشی بود برین

زد دست وز دو زلف مسلسل گشود چین

هی خنده زد چوکبک خرامان به کوهسار

هی نعره زد چو شیر دژ آگاه در عرین