بنگر براین چمن که بهشی بود برین

رفتیم تا کناره کشتی که سنبلش

دیباچه می نوشت زگیسوی حور عین

گفتم بتا هوای که داری کجا روی

خندید و وجد کرد و طرب کرد و رقص کرد

زد دست وز دو زلف مسلسل گشود چین

هی خنده زد چوکبک خرامان به کوهسار