دیباچه می نوشت زگیسوی حور عین

خیری به مرغزار پراکنده زر ناب

سنبل به جویبار پریشیده مشک چین

رفتیم تا کناره کشتی که سنبلش

گفتم بتا هوای که داری کجا روی

بنگر براین چمن که بهشی بود برین

خندید و وجد کرد و طرب کرد و رقص کرد