گفتم بتا هوای که داری کجا روی

سنبل به جویبار پریشیده مشک چین

رفتیم تا کناره کشتی که سنبلش

دیباچه می نوشت زگیسوی حور عین

بنگر براین چمن که بهشی بود برین

خندید و وجد کرد و طرب کرد و رقص کرد

زد دست وز دو زلف مسلسل گشود چین