خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار

می ده که هرچه بخت گمان کرد شد یقین

مینا و جام را به در آوردم از بغل

هی هی چه باده داروی یک خانمان حزین

ما را ز روزگار نیاگان آتبین

زان می که گر برابر آبستنی نهند

پاکوبد از نشاط به زهدان او جنین