هوش مگر رمید که بی خود شدی چنین

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین

عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنان

ما هر دو در ملاعبه وان رخش ره نورد

گفتی مگر به جنبش بادی بود به زین

چالاک تر ز برق و مشمرتر از خیال