شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

کای سیمتن خموش که خازن بود امین

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

تاکی ملاعبه با یار نازنین

طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین

عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنان

هوش مگر رمید که بی خود شدی چنین