او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

و او نعره زد که دور شو ای دزد خوشه چین

گه دادمی به حقه سیمین او فشار

کای سیمتن خموش که خازن بود امین

تاکی ملاعبه با یار نازنین

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین