و او نعره زد که دور شو ای دزد خوشه چین

در برکشیده پیکر آن ترک سیمتن

درکف گرفته غبغب آن شوخ ساتگین

گاهش زنخ گرفتم و بوییدمش غبب

گه دادمی به حقه سیمین او فشار

کای سیمتن خموش که خازن بود امین

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است