کای سیمتن خموش که خازن بود امین

گاهش زنخ گرفتم و بوییدمش غبب

و او نعره زد که دور شو ای دزد خوشه چین

گه دادمی به حقه سیمین او فشار

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

تاکی ملاعبه با یار نازنین

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند