گه دادمی به حقه سیمین او فشار

درکف گرفته غبغب آن شوخ ساتگین

گاهش زنخ گرفتم و بوییدمش غبب

و او نعره زد که دور شو ای دزد خوشه چین

کای سیمتن خموش که خازن بود امین

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

تاکی ملاعبه با یار نازنین