تاکی ملاعبه با یار نازنین

گه دادمی به حقه سیمین او فشار

کای سیمتن خموش که خازن بود امین

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین

عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنان