طیبت مکن که طیبت جان راکند غمین

او گه به عشوه گفت که ای شاعرک بس است

تاکی ملاعبه با یار نازنین

شوخی مکن که شوخی دل را کند نژند

عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنان

هوش مگر رمید که بی خود شدی چنین

ما هر دو در ملاعبه وان رخش ره نورد