از بس دونده باد به یال اندرش نهان

گفتی مگر به جنبش بادی بود به زین

چالاک تر ز برق و مشمرتر از خیال

آماده تر زوهم و مهیاتر از یقین

از بس جننده برق به نعل اندرش مکین

کف از لبش چکیده چو آویزهای در

کوه از سمش کفیده چو دندان های سین